Zapraszam na spacer po ulicach Nowego Jorku, a właściwie jego kwintesencji, czyli Manhattanie. Przez całe dwa tygodnie mojego wrześniowego pobytu w tym mieście poza Manhattan wyprawiłam się tylko dwa razy- do Ogrodu Zoologicznego na Bronx i na lotnisko JFK w dniu wylotu do domu. Przypadkowego przeoczenia właściwego przystanku metra i przejechania przez tunel pod East River na Brooklyn nie liczę ;)

NY budził we mnie bardzo różne uczucia. Wcześniej nawet wcale nie miałam zamiaru się tam udawać- przynajmniej dopóki nie zostaną zniesione wizy dla Polaków, jako że cała upokarzająca procedura wymyślona w celu otrzymania owej wizy skutecznie zniechęcała mnie do podejmowania takowej podróży. Pomyślałam sobie, że za stara już jestem na wystawanie w mrozie pod konsulatem i udowadniania komuś, że Ameryka to nigdy nie był kraj, w którym pragnęłabym nielegalnie zostać i sprzątać czyjeś kible, zamiast, na przykład, zupełnie legalnie wyjechać sobie do dobrze opłacanej pracy w zawodzie gdzieś w Europie. Wkurzała mnie zawsze megalomania Amerykanów i ich przekonanie, że dla każdego USA to szczyt marzeń i pragnień.
Jednak różnica zdań ze Starszą Córką na tematy wyjazdowe, tudzież brak możliwości (rok temu podejmowałam ową decyzję i taki był stan na tamten czas) przyjazdu mojego Brata do Polski, chęć poznania Bratanka i zobaczenia się z ulubioną Bratową przeważyły i postanowiłam się przemóc i o ową wizę nieszczęsną wystąpić. Najgorzej nie było- nikt mnie jakoś nie podejrzewał, że zamierzam w USA pozostać, więc niczego nie musiałam udowadniać. Wiże dostałam bezproblemowo, chociaż nie obyło się naturalnie przed przytupywaniem na mrozie pod krakowskim konsulatem- to się już od lat nie zmienia.

Pierwsze wrażenia po przlocie pozytywne nie były- NY to miasto nie dla mnie, to w ogóle nie jest miasto, w którym chciałabym się znaleźć. Czułam się malutka, zagubiona, zestresowana, wszystko było za wielkie, zbyt hałaśliwe, brzydkie.
Ma jednak swój urok ukryty i magię to miasto, już po paru dniach moja niechęć wyewoluowała w zainteresowanie, a po kolejnych znalazłam wiele miejsc, które pokochałam i  w które mam nadzieję jeszcze kiedyś wrócić. Bo w NY trzeba po prostu głowę mieć zadartą do góry, żeby zobaczyć piękno drapaczy chmur i starania budowniczych, żeby nie byly to tylko nudne sześcianiki. Trzeba się powłóczyć po Central Parku, wjechać na taras Metropolitan Museum, zagłębić w uliczki China Town, poprzepychać w tłumie Włochów w Little Italy świętujących akurat San Gennario. Ach, i posmakować tych wszystkich pyszności serwowanych na każdym kroku, tych chińskich specjałów niepodobnych do niczego, co wcześniej jadłam, sushi, które pokochałam...

Bo to jest miasto,  w ktrym znajdzie się chyba wszystko- tylko czasem trzeba trochę dłużej posiedzieć przd kompem i poszukać, a potem pozaśledzać na mapie.

Nie, nie chciałabym tu zamieszkać. Aż tak daleko moja sympatia nie sięgnęła i chyba nie sięgnie. Ale wrócić- o tak, na pewno jeszcze kiedyś wrócę :)

A na początek- taki właśnie widok witał mnie co rano, gdy wyglądałam sobie przez wielkie okno na 32 piętrze:)